مکتب علی (ع)

نام علـی ذکـر شد ذکـر دل انبیـا

ولـیّ هر رسـول و علـی بود ایلیـا

یاد علـی خود بود شـوق دل اولیا

بیعت هر سالکی شیوه ی اهل وفا

نور علی خود بود رهبرو هم رهنما

هـادی راه وَلا بـود علـی مرتضـی

ذکر علی خود بود شافی هر مبتلا

سوز دل عاشقـان دافع رنج و بلا

فکر علـی اقتداست رفتن سوی خداست

حاجی به عشقش رود به کعبه و هم منا

کوی علـی خود بود مأمن هر بینوا

نیست بجز کوی او موطن اهل فنا

علی بود نقطه ای در دل اهل بقا

تزکیه ی سـالکان رفتـن راه وَلا

صوت علی خود بود زمزمه اش با خدا

چـاه لبـالب شده بـا گریـه و بـا ثنـا

عشق علی مکتبی ست مکتب اهل صفا

گشتـه دو عـالم از او سّـرسـویـدای ما

مهر علی خود شده یقظه ای در قلب ها

عـارف مجـذوب را کـرده زِعـالـم جـدا

صبر علـی خود شده روشنی قلب ما

عباس گرفته از آن فیض نهـان بارها