جانم رضا (ع)

در ها بـه رویـم بسته شد

از غم دلم بشکسته شد

جسم و روانـم خسته شد

جانم رضـا ، جانم رضـا

امیـد به عشقت بستـه ام

دل از همـه بگسسته ام

بـا مهــر تـو وابستــه ام

جانم رضـا ، جانم رضـا

جوشی بزن بر جان و دل

بیرون شوم از آب و گل

نـامـت بـگویــم متّصــل

جانم رضـا ، جانم رضـا

اشکم ز چشمم شد جدا

باشـم به عشقت مبتـلا

از بـار غــم گـردم رهــا

جانم رضـا ، جانم رضـا

شوقـی درونـم لانـه کرد

عشقت مـرا دیـوانه کرد

آواره از کـاشـانــه کـرد

جانم رضـا ، جانم رضـا

من آمـدم در کـوی تـو

فیضـی بـرم از بـوی تو

سیری کنم از سوی تـو

جانم رضـا ، جانم رضـا

دیــدم بســی زوّار تـو

روشـن دل و بیمـار تو

از تـربــت و اَنــوار تـو

جانم رضـا ، جانم رضـا

عباس که حیران گشته او

از فیض درمان گشته او

مجـذوب سلطان گشته او

جانم رضـا ، جانم رضـا