مِهر علی(ع)

ای که نشسـته مهـر تـو در عمـل و بیـان مـن

هیـچ نمـانده غیـر تو در فکـر و در لسـان مـن

ای که کشیـده ای نقـاب دردیـده و عیـان مـن

چون تو نشسته ای به دل در دل و دیدگان من

ای که گرفته ای حواس هم ظاهر و نهان من

هیـچ نجویـم غیـر تـو پیوستـه لا مـکان من

ای که گرفته ای زمان در فکر و هم روان من

روز و شبم شده یکـی یکسـره لا زمـان من

ای شده عشق و مهر تو گناه من به جان من

گردیده جـرم عاشقـی هدیـه ز دلستـان من

ای که نموده ای اثر در جان و هم روان من

هرگـز نگویـد از کلام جـز نام تو زبـان من

ای که زبـان بیـان کنـد نـام تـو با دهـان من

خالی نماید از گنـاه هم جسم و هم روان من

ای که ربوده ای ز دل با یک نگاه ایمان من

خود آن نگاه تو شده ایمـان دو جهـان من

عبـاس باشـد نـام من محـو تـو دیدگـان من

جز تو نبینم چون تویی در ظاهر و پنهان من