پیر می فروش

ساقی که می دهد مِی از سوی خدا

پیمـانـه مـی دهد از بـادۀ فنـا

سـالک گرفته ره در سوی کوی یـار

عارف گرفته فکر در وحدت و بقا

آن پیر مِی فروش چون می دمد به مِی

نقش جمـال یـار یا فکر اولیـاء

باشـد جمـال یار کو می دمد به مِی

تا صیقلی شود دل از بد و خطا

از سر ذکر هو سالک شود رَها

با اشک و با شعف با گریه و ثنا

آید شمیم گل از باغ مرتضی

ساقیست می برد تا عرض و تا سما

سالک گرفته مِی در حالت فناست

ساقی نشسته او در عالم بقا

عباس شد که مست مجذوب روی یار

بــود از کــرام حـق وز لطـف اولیــا